پنجهٔ قفل‌شده رو سیگارو
رو کلیدای پیانو‌ می‌کشم
لب اعتراضمو کوک زدن
نخ به نخ بخیّه‌ها رو‌ می‌کشم

■

می‌شکنه یخِ صدامو الکل
یه نفس بالا می‌رم لیوانو
بلکه از حنجره پرواز بدم
روح خاکستری تهرانو

■

صدای تیز امامْ‌جمعهٔ شهر
مثل‌ متّه می‌ره تو اعصابم
جمعه‌ها شوکزدهٔ شکستن
دیوار صوتی تو محرابم

■

تو فضای آرمانشهر من
نه امامی مونده با جماعتی
نه رسولی اهل قداره و خون
نه خدایی با کتاب غلطی

■

شهر بی‌شکنجه و بی‌تبعیض
یه اوین بدون زندان می‌خوام
یه شبِ بدون برق شلاق
یه طلوع خوش بدون اعدام

■

چیکه‌های سرخ نت ریخته از
زخمای ترانهٔ معترضم
که یکی بگیره ردّ خونو
ببینه کجای خط قرمزم

■

هر جا می‌رم مثل یه دیوونه‌م
که پسِ حافظهٔ تصویریش
ماهو می‌بینه هنوز از چشم
میدون آزادی زنجیریش

 ■

صدای تیز امامْ‌جمعهٔ شهر
مثل‌ متّه می‌ره تو اعصابم
جمعه‌ها شوکزدهٔ شکستن
دیوار صوتی تو محرابم

■

تو فضای آرمانشهر من
نه امامی مونده با جماعتی
نه رسولی اهل قداره و خون
نه خدایی با کتاب غلطی

■

توی شهری که تو رویا ساختم
سیم جرثقیل طناب دار نیست
شهر آرمانی من جاییه
که چهل سال ملتی سوگوار نیست