
عشق من
عشق من
آواز: آرش آهنگری
ترانه: روزبه بمانی
ملودی: آرش آهنگری
تنظیم: فرزاد فتاحی

عشق من
آواز: آرش آهنگری
ترانه: روزبه بمانی
ملودی: آرش آهنگری
تنظیم: فرزاد فتاحی

یه ابر ستاره می خواد
شب پر ستاره من
آسمونو زیر و رو کن
نقطه شرقی روشن
آخرین باره که فرصت می خوام
اولین بارمه کم میارم
بذا تو شهر چشات پیدا شم
من به دیده شدن عادت دارم
تو نمی بینی منو
تو یه استثنایی
هر چقد سرد میشی
بیشتر گیرایی
بازی یادم رفته
کارگردانی کن
منو محکوم جنون عشق آنی کن
کوچه ورود ممنوع
پامو سمت تو کشونده
آخرین خونه تو بن بست
منو پیش تو رسونده
کاش اسلحم بشه این گیتار
بلکه احساستو تحریک کنم
با گلوله های شعر و موسیقی
به تو احساسمو شلیک کنم

وقتی تو اینجایی
آواز: آرش آهنگری
ترانه: روزبه بمانی
ملودی: فرزاد فتاحی
تنظیم: فرزاد فتاحی

نمازم عطر گل سینتُ گرفت و
آبی گنبدا رو تو چشم تو دیدم
پیشونیمُ جای مُهر رو یه دگمت
کبودتر کردم و از قبله بریدم
محشر آغوش تو ترک کردنی نیست
حرارتت هوا رو بی نظیر کرده
مرز بهشت آینه قدی اتاقه
که عکس اندام تو رو تکثیر کرده
کوچیک میشه مردمکهام از انعکاس
اشعه ی برفی پوست تنت رو تنم
قلب من اسم تو رو جای خون فواره کرد
تا نزدیکتر به من شی از رگ گردنم
با عرق شرم تو تا وضو گرفتم
غربت این خونه برای من وطن شد
بند گلوبند تو رو تسبیح کردم
دامن تو مخمل سجاده ی من شد
یه جایی تو زمان معلق شیم با هم
جایی که روی ما زمان بی تأثیره
یه جا میون خلأ و خلسه که بازم
نمازم عطر گل سینتُ بگیره

خونه قشنگه وقتی تصویری از یه رویاست
رویای تازه ای که آغاز دلخوشی هاست
دیوارا گم شدن تو غوغای نور و پرده
بوی بهار و بارون خونه رو تازه کرده
قدم بزن رو فرش ماه و نسیم و میخک
بخند و زندگی کن خونه نو مبارک
ما نو شدیم شبیه رویای یه عروسک
بخند و زندگی کن خونه نو مبارک
دوباره طرحی از ما کنار آینه شمعدون
خوشبختی غنچه داده تو قلب قصه هامون
قدم بزن رو فرش ماه و نسیم و میخک
بخند و زندگی کن خونه نو مبارک


منو می شناسی اصلا بابا؟
این مهم هست اصلا من کی ام؟
با غریبه ها خودی تر از من
فرض کن پس یه ملاقاتیم!
سنگرم خالیه… همسنگر باش
من یه بچه از نسل آژیرم
تو به دیروز خودت مدیونی
از خودت حقتو پس می گیرم
شیمیایی شده این شهر، پدر
خونه مُهر بایگانی خورده
ماسک و این غربت آسایشگاه
چی به روز حافظَت آورده؟
مرتضایی یا رضا یا واروژ؟
هیشکی حتی اسمتم یادش نیست
مام شیرین وطن بی وقفه
فکر سرفه های فرهادش نیست
از جزیره ی خودت خارج شو
!منو توی قایقت پیدا کن
من صدای خواهش یک موجم
قلبتو رو به خودی دریا کن
منو قدّ ارزشاتون بشناس
قدّ جنگ و خردل و بمبارون
بغضتو رو شونه هام شلیک کن
روتو سمت پسرت برگردون
مادرم شونه به شونت آب شد
رفقاتون شونه خالی کردن
آبروی تو رو دائم وقف
حمله های احتمالی کردن
تو هوای جبهه تونو داری
پشت گرمیت به یک جبهه هواست
پشت کردن به تو پشت جبهه
بسکه هر روز برات عاشوراست
کوش اون برادری که تو به جاش
نقطه جوشُ تو ریه ت حس کردی؟
بگو این یه هفته هر شب چند بار
اشهدُ تو گلو خس خس کردی؟
نسل من که تا ابد درگیر
حل جدولا و سرگرمیان
آخه این برادرای دلسوز
کی از خجالتت در میان؟

سیاه نکن انقدر دنیامو
چشمات بی آرایشم زیباست
من ناخوداگاه جذب تو میشم
گیرایی تو قد برموداست
موهاتو که میریزی رو شونهت
دریا رو میاری به این خونه
مرغای دریایی میان تو شهر
هیشکی لب ساحل نمیمونه
چتری نریز موهاتو دیوونه
بارون داره یک ریز میباره
میخوای یه دنیا غرق تو باشه
میخوای زمینو سیل برداره
از رو سرت شالت رو میدزده
بادی که به موهات نظر داره
نسبت بهت از بس که حساسم
رو نقطه ضعفم دست میذاره
لبهای تو یک ارتش سرخه
به سمت قلبم حملهور میشه
سرباز زخمی وجود من
موجیتر و دیوونهتر میشه

ببین تا بچه مونو سقط کردیم
چه جوری گاو و بره سربریدن!
چراغونیه امشب توی کوچه
تو رو امروز با کی عقد میدن؟
تو رو امروز با کی عقد میدن؟
کدوم حجله تو رو میدزده از من؟
نگاه کن! بچه مونو سقط کردیم
به تو اما همه تبریک میگن!
نشد ما صاحب اون بچه باشیم
“عسل” افتاد تا صاحبعزا شم
شکنجم داد فکر اینکه باید
پدر باشم ولی بابا نباشم
زبون بی حجاب این مردم
ما رو انگشتنمای یک محل کرد
شتک زد خون بچه م رو تن ماه!
چطوری میشه این ماهو عسل کرد؟
گلوی تشنه فریاد من از
کویر بغض من سیراب میشه
بخواب آروم تو آغوش مردت
یه امشب حجله تون بی خواب میشه!
تموم آدما همدستن اینجا
کدوم دستی برامون نسخه پیچید؟
من از قلب خودم رودست خوردم
که از قلبت بهم هیچی نماسید

مثه زنجیریا میمونم امشب ولی با قرص ِ خواب آروم میشی
کسی جز تو کنار ِ من نمونده از امشب از منم محروم میشی
چه سخته پا پیاده بی تورفتن چه سخته آدم از آدم جداشه
چجوری قلبم و راضی کنم تا
به قلبت زهر ِ تنهایی نپاشه
پشیمونم اگه تورو شکستم چقدر این جدایی گریه داره
شاید عکسهای ِ دوتایی بتونه
تورو گاهی از این حالت در آره
اگه دلتنگ شم تنگ ِ غروبا کنار ِ پنجره خیره بشینم
واسه اینه که شاید اتفاقی
تو این کوچه تورو بازم ببینم
به آغوشم مگه محرم نبودی که آغوشت پناهندم نمیکرد
منو شکستی اما این شکستن
غرور و از وجودم کم نمیکرد
گذشته تو سرم تکرار میشه کجا دنبال ِ آیندم بگردم؟!
یه عمری سخت جنگیدم بمونم
به رفتارت ولی عادت نکردم
پشیمونم اگه تورو شکستم.چقدر این جدایی گریه داره
شاید عکسهای ِ دوتایی بتونه
تورو گاهی از این حالت در آره
اگه دلتنگ شم تنگ ِ غروبا کنار ِ پنجره خیره بشینم
واسه اینه که شاید اتفاقی
تو این کوچه تورو بازم ببینم